Verhuizen...

kun je beter niet doen in de laatste fase van je zwangerschap. Dat was natuurlijk te voorspellen, maar oh dear, wat een beproeving. "Jij hoeft toch alleen maar te zitten, te kijken en aanwijzingen te geven..." kreeg ik meerdere keren te horen. Ja, als de verhuizers mijn gedachten konden lezen en wisten hoe alles geordend moest worden, dan wel ja, en bijv snapten dat voordat ze alle boeken lukraak in de kast zetten, eerst een doekje over de planken haalden omdat die kast al jaren in de opslag had gezeten. Maar dat konden zij ook niet weten.





In de praktijk werkt het dus anders. Natuurlijk hoefde ik zelf geen dozen naar boven te sjouwen. Of kasten in elkaar te zetten. Maar verder is het als elke andere verhuizing. Uit chaos weer orde creeren.

Vriendin Angel kwam langs om Xander bezig te houden die elke minuut jammerde dat hij "naar huis toe wilde". Hier was ze goed in geslaagd.






Ik probeerde alle dozen in de juiste kamers te krijgen. Voor de lunch kwam Bram even thuis. We gingen uit lunchen. De mannen werkten door. En dat deden ze! Toen ik terugkwam waren ALLE dozen geleegd. Letterlijk. Maar niet opgeruimd. Het bed van Xander was een grote brei van babykleding in de maten 50-92. Terwijl ik dat allemaal op maat had geordend. Aaahhh. Onze kamer idem. De keuken idem. Aan het einde van de dag kon ik niet meer lopen. En dat van alleen maar zitten, kijken en aanwijzingen geven...


Maar goed, na het al het werk, hebben we wel dit heerlijke uitzicht waar we nog elke dag van genieten.